Ratowanie odporności przeciwdrobnoustrojowej za pośrednictwem limfocytów T CD8 z nieswoistym bodźcem zapalnym ad 7

Dolna granica wykrywania, 50. Podanie in vivo agonistycznego przeciwciała CD40 umożliwia przeniesieniu linii CTL do postaci długoterminowej populacji pamięci. Stymulacja CD40 promuje generowanie komórek T pamięci z wlewanych CTL. Praca w różnych systemach modelowych sugerowała, że stymulacja za pośrednictwem CD40 nie jest konieczna do utrzymania komórek T pamięci lub do generowania drugorzędowych efektorowych komórek T, ale zamiast tego może funkcjonować podczas fazy śmierci ekspansji CTL CD8 i wpływać na późniejszy rozmiar populacji pamięci ( 33. 35). Rozumieliśmy zatem, że CTL in vitro. Ekspandowane CD8 reagujące na zakażenie in vivo w obecności zwiększonej stymulacji CD40 mogą prowadzić do większej populacji limfocytów T pamięci. Aby przetestować tę hipotezę, myszom wstrzyknięto dootrzewnowo 100. G przeciwciała anty-CD40 2 dni i dzień przed przeniesieniem 6 x 106 CTL. Siedem dni później zwierzęta zakażono L. monocytogenes, po czym otrzymały kolejną dawkę przeciwciała anty-CD40. Dwadzieścia jeden dni po początkowej infekcji myszy poddano powtórnemu szczepieniu bakteryjnemu z L. monocytogenes. Niespodziewanie, barwienie tetramerami dla komórek T CD8 specyficznych wobec LLO91-99a wykazało reaktywację in vivo CTL swoistych dla LLO91-99y pochodzących z infuzji komórek T (Figura 8a). Nie można łatwo ocenić odporności ochronnej nadawanej przez przeniesioną linię CTL, ponieważ myszy te rozwinęły endogenną odpowiedź immunologiczną na pierwsze zakażenie L. monocytogenes. Fig. 8 Stymulacja CD40 in vivo promuje różnicowanie komórek T pamięci od wlewanych efektorowych komórek T. (a) CTL podano wlew myszom biorcom, które otrzymywały przeciwciało anty-CD40 dzień i 2 dni wcześniej. Pacjenci zostali zakażeni 7 dni później, a także otrzymali kolejną dawkę przeciwciała anty-CD40 12 godzin po zakażeniu. Trzy tygodnie później myszy ponownie rozpoczęto od 100 000 monocytogenów typu dzikiego L. Po 72 godzinach splenocyty wybarwiono dla CD8a, Thy1.1 i CD62L oraz z tetramerami LLO91-99 H2-Kd. Plamy kropek są bramkowane na żywych komórkach T CD8. Thy1.1 jest pokazane na osi Y, a barwienie tetramerowe jest pokazane na osi X. Liczby w wyższych kwadrantach stanowią procent wszystkich komórek T CD8. (b) Myszy odbiorcze infekowano 30 minut po wlewie CTL bez podawania przeciwciała anty-CD40. Odbiorcy ci zostali zakwestionowani 3 tygodnie później i przeanalizowani jak opisano w a. Te poletka są reprezentatywne dla trzech zwierząt w grupie. Przeniesione limfocyty T CD8 nie uległy ponownej ekspansji do prowokacji wtórnej, gdy biorcy nie otrzymali przeciwciała anty-CD40 w czasie infuzji komórek T (Figura 8b). Wyniki te wskazują, że aktywacja CD40 in vivo umożliwia rozwój zróżnicowanych CTL efektorowych w populacje pamięci po infekcji. Dyskusja W niniejszym raporcie wykazujemy, że adoptywnie przenoszone CTL CD8 CD8 specyficzne wobec L. monocytogenes pozostają u biorcy, ale tracą zdolność do proliferacji i nadawania odporności ochronnej. Tak więc uprzednio opisane odkrycie, że adopcyjnie przenoszone komórki T jedynie przejściowo nadają ochronę przeciwko L. monocytogenes, nie można przypisać delecji komórek T specyficznych względem antygenu, lecz raczej utracie adoptowanych komórek T. umiejętność skutecznego reagowania na infekcje. Pokazujemy, że podawanie przeciwciała anty-CD40 przywraca zdolność przeniesionych komórek T do pośredniczenia w ochronie, promując ich proliferację po powtórnym prowokacji bakteryjnej i wzmagając rozwój pamięci immunologicznej. Efekt adjuwantowy stymulacji CD40 został wykazany w ustawieniu immunizacji różnymi antygenami rozpuszczalnymi i związanymi z komórkami (13-15, 36). W tych badaniach obserwowano prezentację antygenu in vivo i stymulację CD40, wspierając szeroko akceptowany model, w którym sygnały za pośrednictwem CD40 regulują w górę ekspresowe cząsteczki latentne na komórkach prezentujących antygen limfocytom T. W naszym badaniu stymulacja CD40 in vivo i jej wpływ na przeniesione limfocyty T wystąpiły przy braku prezentacji antygenu in vivo. Chociaż jest możliwe, że niewielka ilość antygenu została przeniesiona do myszy biorcy w czasie infuzji CTL, wydaje się to mało prawdopodobne z wielu powodów. Po pierwsze, stężenie LLO91-99 stosowane do stymulacji wynosiło jedynie 10. 9 M, a nadmiar peptydu przemywano z komórek w czasie stymulacji. Po drugie, APC stosowane do stymulacji CTL zostały napromieniowane i zniszczone podczas stymulacji. Po trzecie, hodowle CTL inkubowano przez co najmniej 7 dni przed infuzją u biorców, zapewniając wystarczającą ilość czasu, aby proteazy surowicy i komórkowe zniszczyły pozostały LLO91-99. Zatem stymulacja CD40 in vivo stymuluje L
[przypisy: stosowanie tabletek antykoncepcyjnych, apteczka pierwszej pomocy nie powinna zawierać, infekcja dróg moczowych objawy ]
[przypisy: apteczka pierwszej pomocy nie powinna zawierać, lekarz medycyny pracy nysa, ile kalorii ma mozzarella ]